Sinful Vegetariër

Ik heb het geprobeerd. Jarenlang als zinvolle vegetariër geleefd. Helaas, de morele schijn is doorbroken. Ik eet vis. Met mate, vooralsnog alleen in restaurants, maar met smaak en vol (nieuws)gierigheid naar nieuwe texturen, smaken, en geuren. Nieuwigheid, diversiteit en smaak: de drie argumenten voor het (tijdelijk) bestaan als vegetariër hebben mij langzaam op het visetende pad geduwd. Ik kan de Japanners de schuld geven, die in ieder gerecht vis, dan wel van vis afkomstige substanties verwerken, maar zij waren slechts een laatste duwtje in de rug van mijn toch al moreel wankelend vegetariër bestaan. Want in Japan is het begonnen; deze nieuwe ontdekkingstocht. Ik at vis. Zonder enige morele strubbelingen, soms zonder enig besef. Ongemerkt bleek de 'Kitsune Udon' mijn eerste zonde. Sushi volgde. Verbaasd was ik, dat na jaren kreten roepend als “maar dat is zielig voor dieren'” en “je eet je eigen moeder toch ook niet op?”, ik zonder aarzeling of gewetensbezwaar een 'ebi nigiri sushi' naar binnen werkte. En het zowaar lekker vond. Extreem goed te verteren zelfs. Wie had ik al die jaren voor de gek gehouden?

Niet dat ik direct wekelijks of zelfs dagelijks vis verorber alsof ik een jarenlange onthouding in een maand wil wegwerken. Maar sinds Japan zeg ik geen nee meer als iemand vraagt: “Proef eens?,” en me een stukje eigengemaakte tonijn sashimi aanbied. In restaurants is mij keuze ineens niet meer beperkt tot één optie, maar twee of drie, of zelfs meer. En mij bevalt die keuzevrijheid.

Nu poog ik mij, hoogstwaarschijnlijk om mij geweten te sussen, te verdiepen in de duurzame visserij, zodat ik niet onverhoopt allerlei 'foute vis' naar binnen werk. Echter, eenzelfde poging tot het eten van enkel lokaal geteelde fruit en groente, strandde ook vrij snel. Mango's, avocado's, lychees, perziken en ander exotisch spul is echt te lekker om niet af en toe te eten. Verdienen die arme hardwerkende boeren in diverse onder dictatoriale regimes geregeerde landen nog aan mijn moreel verval.

Om mijn zondeval naar de vis-eterij dus enigszins van een heilige boontjes saus te voorzien loop ik rond met een viswijzer in mijn portemonnee. Kan ik, als ik echt om vis ga vragen in restaurants vragen of de zalm uit Alaska komt en niet de Rusland, want dan mag ik het niet eten. Dat zou ik natuurlijk niet kunnen rijmen met mijn verder uiterst flexibele principes.

Het leven is goed met principes, maar makkelijker zonder. Het hebben van principes en een nieuwsgierige aard is een doodssteek voor iemand die als vegetariër door het leven poogt te gaan. Ik ben te nieuwsgierig naar de smaak van paling, red snapper of wijting. Ook al knaagt mijn geweten al bij het eten van tonijn (want welke soort, waar gevangen en hoe?), mijn nieuwsgierigheid zal zegevieren.

Dus wanneer iemand mij haaienvinnen soep zou aanbieden, eet ik het waarschijnlijk gewoon op. Geen idee of het lekker is trouwens? Maar als er niemand in de buurt is om mij te waarschuwen voor de eventuele onsmakelijkheid van haaienvinnen, zal ik met een weinig aarzeling een hap nemen. Om vervolgens bij wijze van boetedoening het hele rijtje foute en goede vissoorten achterstevoren op te noemen. Het kwaad is dan echter al geschiet, ik zal niet in den hemel komen, tenzij ik kan biechten. Wellicht een leuk idee, een katholieke versie van het vegetarisme? Zondigen mag, zolang je het maar opbiecht aan de heilige Linda McCartney of zen-boeddhistische monnik.

Twee personen heb ik in ieder geval blij gemaakt met mijn bekering. Mijn lieve vriendin T en mijn moeder. T, omdat ze zich altijd excuseerde voor de grote hoeveelheden vis- en oestersaus in het eten, en de garnalenbouillon, maar dit hoeft niet meer. Eindelijk kan ik van haar gesmoorde makreel snoepen!

Mijn moeder, omdat ze mij eens niet als uitzondering hoeft te beschouwen, of aan visite hoeft op te biechten dat de reden van alle kaasjes en eiersalade bij het brood op tafel haar principiële dochter is. Ook mij kan nu een toastje haring of krabsalade gegeven worden. Of zoals laatst, een stuk zalm bij de gebakken aardappeltjes.

“Dank je mam, maar waar komt deze zalm eigenlijk vandaan?”

“Bij de Aldi, hoezo?”

Halleluja!

** Een leuk filmpje over 'duurzame' vis is te vinden op http://sites.rvu.nl/page/8522/nl